Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Φρέζιες, νοσταλγία και αναμνήσεις

Mετά από πολλές μέρες κακοκαιρία (φτάσαμε και +6 βαθμούς θερμοκρασία προηγούμενες μέρες), σήμερα έβγαλε ήλιο. Με λίγα "δόντια" βέβαια, αλλά δεν παύει να είναι ήλιος.
+13 βαθμούς, άλλες χώρες δεν βλέπουν στο θερμόμετρό τους, ούτε τον Ιούνιο!
Πήρα το ποδήλατό μου, λοιπόν, και βγήκα να κάνω δουλειές στην πόλη.
Γύριζα κανένα δίωρο και στην επιστροφή, καθώς ανέβαινα σπρώχνοντας το ποδήλατο στην ανηφόρα, μου ήρθε στη μύτη αυτή η φίνα και διακριτική μυρωδιά τής φρέζιας.
Γύρισα το κεφάλι μου και είδα.


Κάγκελα από ένα παλιό σπίτι, που ξεπρόβαλε ανάμεσα τους αυτό το λουλουδάκι. Σεμνό και μικρό, με το υπέροχο άρωμα. Πριν το σκεφτώ καν, η φωτογραφική μηχανή ήταν στο χέρι μου κι εγώ φωτογράφιζα κοιτάζοντας γύρω γύρω μη με πάρει είδηση κανένα μάτι και με πάρουν για "αρπαγμένη". Αισθάνθηκα όμορφα και γέμισα νοσταλγία*.
Μερικά λουλούδια είναι δεμένα με παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις.
Πρώτον, το τριαντάφυλλο, το βυσσινί με τα βελούδινα πέταλα.
Και δεύτερον, οι φρέζιες.
Πριν...ν το πλήθος χρόνια, όταν ήμουν μαθήτρια Λυκείου, μέναμε σ΄ ένα σπίτι περίπου 2,5 χιλιόμετρα μακριά από το σχολείο μου. Μεταφορικό μέσον άλλο από το "πεζό 2" δεν υπήρχε, οπότε τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα έκανα την ίδια διαδρομή. Σπίτι-σχολείο-σπίτι και σπίτι-φροντιστήριο-σπίτι. Αν τώρα βρισκόταν κανένας καλός χριστιανός με αυτοκίνητο στον δρόμο και μ΄έπαιρνε, γλίτωνα τον ποδαρόδρομο, διαφορετικά...
Αυτοκίνητα υπήρχαν λίγα στο Ρέθυμνο και λίγο πολύ όλοι ήταν γνωστοί (μη νομίζετε ότι έμπαινα σε αυτοκίνητα αγνώστων).
Ξέφυγα όμως από το θέμα μου, που είναι η διαδρομή.
Το πρωί, δεν το συζητάμε, ήταν ο κακός μου δαίμονας. Πάντα αργοπορημένη, έτρεχα κυριολεκτικά, για να μην πάρω απουσία την πρώτη ώρα, οπότε πού καιρός για απόλαυση της διαδρομής. Το μεσημέρι, στην επιστροφή, κούραση και ήταν και ανηφόρα, άρα...τίποτα. Το απόγευμα, όμως, που κατέβαινα για το φροντιστήριο, περνούσα από την αυλή μιας μονοκατοικίας που δίπλα στην αυλόπορτα είχε αυτή τη βυσσινί τριανταφυλιά. Όποιο μπουμπούκι ξέφευγε έξω από τα κάγκελα δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει πάνω στο φυτό. Άπλωνα χέρι και το 'κοβα, με μόνο σκοπό να γίνει δώρο στον πρώτο μου εφηβικό έρωτα. Κι εδώ κολλάει "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Γινόμουν κλέφτρα για ιερό σκοπό. (Το σπίτι αυτό υπάρχει ακόμα και σήμερα, χωρίς την τριανταφυλιά του, όμως).
Στα πεντακόσια μέτρα παρακάτω υπήρχε μια "αλιτάνα" (αλτάνα). Ένα παρτέρι στην άκρη ενός ψηλού μαντρότοιχου, γεμάτο με άγριες φρέζιες. Άνοιξη καιρού γέμιζε το παρτέρι με λουλούδια που έβαζαν σε πειρασμό με το άρωμά τους τους περαστικούς. Γλίτωναν, όμως, γιατί ήταν ψηλά κι έμεναν εκεί να σκορπούν το άρωμά τους και να ομορφαίνουν τη διαδρομή μας.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και σπάνια περνούσα με τα πόδια από κει πια. Όταν, όμως, πρόσφατα, το σπίτι γκρεμίστηκε και μαζί του κι ο μαντρότοιχος, θυμήθηκα τις φρέζιες και το άρωμά τους που ομόρφαινε τις κουραστικές διαδρομές μου, στα μαθητικά μου χρόνια. Κι επιπλεόν, άλλη μια πολυκατοικία χτίστηκε στο Ρέθυμνο.

*νοσταλγία. Νοσταλγία, επιθυμία επιστροφής, νιώθεις για κάτι όμορφο. Ήταν όμορφα τα χρόνια εκείνα; Σίγουρα ήταν δύσκολα για μένα, πολύ δύσκολα. Ήταν, όμως, τα εφηβικά μου χρόνια και τα νοσταλγώ!



7 σχόλια:

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Το σπίτι γκρεμίστηκε, σου έμεινε, όμως, η μυρωδιά της φρέζιας για όλη σου τη ζωή. Και μαζί κι η νοσταλγία γι' αυτό που στη γνώρισε.
( Κάτι σαν αθανασία, δηλαδή...)

Agorafoviagr είπε...

Σπίτια με αυλές! τριανταφυλλιές! κήπους! Περπατούσες και αισθανόσουν τη φύση να σε αγκαλιάζει. Σήμερα αυτό φίλη μου Φωτεινή σε πολλές πόλεις για να το αισθανθείς, μπορεί να χρειαστεί να κάνεις και μία ώρα με το αυτοκίνητο....Το αυτοκίνητο που τότε δεν υπήρχε (το "πεζό2" υπήρχε όπως γράφεις), υπήρχε όμως ησυχία και χώρος για να περπατήσεις. Σήμερα υπάρχει ανησυχία και χώρος αν υπάρξει, θα παρκάρεις το αμάξι..Ήτανε για πολλούς δύσκολα χρόνια, όμως είχε πιστεύω λιγότερο άγχος, περισσότερο φιλότιμο και καλή καρδιά! Πολύ όμορφο το άρθρο σου. Σου εύχομαι ένα ξεκούραστο και χαρούμενο τριήμερο!
Με αγάπη
Max

"ελεύθερο" κυκλάμινο είπε...

χαλάλι του γορίλα, αφού βρήκα και φρέζιες, αλλά κυρίως λόγια τόσο συγκινητικά!
Με των δύο πηγαίναμε όλοι μας Φωτεινή, αλλά εσύ κύκλα, σίγουρα δεν φόρεσες!
Να γράφεις λόγια πιο συχνά, Φωτεινούλα μου!
Φιλιά!

"ελεύθερο" κυκλάμινο είπε...

Καλόν μήνα κι εδώ και Καλές Απόκριες!
Εγώ ζητάω άνευ αποδοχών άδεια!
Δεν πάει άλλο!

sofia είπε...

ΑΑΑ! Εμείς τα λέμε κρινάκια..
Για μένα, όταν τα βλέπω να βγαίνουν, σημαίενι ότι το Πάσχα είναι κοντά! Τα πηγαίναμε στον επιτάφειο μαζί με τα άλλα.Μα δεν είναι πανέμορφα?
Όσο για την νοσταλγία, τώρα είπαμε!
Είμαστε καλύτερες, ομορφότερες, νεότερες,και έχουμε κάνει και όλα όσα πρέπει και δεν έχουμε άνχος γιατο πιον θα παντρευτούμε, τι παιδιά θα κάνουμε, πως θα μεγαλώσουν, τι δουλειά θα κάνουμε.κλπ. Επομένως, νοσταλγία με χαμόγελο και άρωμα φρέζιας!
καλό μήνα

Άστρια είπε...

Ήθελα σ'αυτή την ανάρτηση να μπω γιατί με τράβηξε το αγαπημένο λεπτό άρωμα της φρέζιας. Έχω στο μπαλκόνι και τις θαυμάζω που μόνες τους τολμούν κάθε χρόνο ν' ανθίσουν, όμορφες, χαμογελαστές σε πείσμα του χειμώνα.
Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου αυτή με τον περίπατό σου στον χρόνο και την εικόνα του νεανικού χεριού που κόβει το τριαντάφυλλο για τον πρώτο του έρωτα.
Χρόνια σου πολλά επίσης, αν και καθυστερημένα.

LOCKHEART είπε...

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΦΙΛΙΑ !!!