Ο άστατος καιρός του φθινοπώρου

Το φθινόπωρο, με τον άστατο καιρό του, δημιουργεί τέτοιες εικόνες στο Ρέθυμνο.

Μ' αυτές τις φωτογραφίες είπα να ξεκινήσω την καινούρια ζωή του παιδιού μου, αύριο,

και να κλείσω έναν κύκλο της ζωής μου που ξεκίνησε πριν 18 χρόνια

με τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού.

Όποιος το έχει ζήσει μπορεί να με καταλάβει, όποιος πάλι δεν ξέρει για τι μιλάω,

όταν έρθει στη θέση μου θα με θυμηθεί.

Είναι υπέροχο να έχεις την αίσθηση ότι ολοκλήρωσες σωστά ένα έργο ζωής.

Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η ανατροφή ενός παιδιού,
"έργο ζωής"!

Λάθη;       Πολλά!!!

Αλλά λάθη κάνει κάποιος στην προσπάθειά του να παράγει έργο,

όχι στην απραξία.

 Update 26-09-2009

Ξεκίνησα να απαντήσω στα σχόλια και βγήκε σχόλιο-σεντόνι, οπότε το μετέφερα μπροτσά.

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ
Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές σας κι εδώ και στο προηγούμενο ποστ. Εύχομαι σε όσους έχουν τέτοιον αγώνα μέσα στον σπίτι τους, καλή και πολλή δύναμη ν' αντέξουν την πίεση κι αυτοί και τα παιδιά τους (για σένα Σοφία και Ελευθερία το λέω. Την Ελευθερία την είδα και από κοντά και με βοήθησε αφάνταστα. Δεν ξέρω πώς να την ευχαριστήσω)
Για όσους έχουν μικρά παιδιά ακόμα, να χαρούν την παιδικότητα των παιδιών τους, πάντα με μια ανοιχτή αγκαλιά και να αξιωθούν να ζήσουν τέτοιες χαρές!

Λοιπόν τα νέα μου!

Οι μέρες πέρασαν και όλα έγιναν όπως θα έπρεπε να γίνουν. Όλο το άγχος για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα έφυγε γιατί τώρα υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μπροστά μας. Μένει η συναρμολόγηση των ήδη αγορασμένων επίπλων που θα γίνει μετά τις εκλογές, οπότε θα κάνω πάλι ένα νέο ταξίδι για να ολοκληρωθεί η εγκατάσταση. Λείπουν κάτι ψιλά όπως μπρίκι, τηγάνι, κατσαρόλες κλπ. Αλλά αυτά είναι μικροπράγματα.
Πολύ τη χάρηκα τη διαδικασία τελικά, παρόλο που ήμουν μέσα στο άγχος τις προηγούμενες μέρες.

Επιτέλους βγήκαν τα αποτελέσματα

Βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων για την εισαγωγή των παιδιών μας στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Οι κόποι χρόνων παιδιών και γονέων ανταμοίφθηκαν και τώρα τα μεν παιδιά πανηγυρίζουν, οι δε γονείς τρέχουν και δεν φτάνουν.

Χαρισμένο στο γιο μου που έκανε μια προσπάθεια όλο τον προηγούμενο χρόνο και τώρα περιμένει να ζήσει την ανεξαρτησία του σαν φοιτητής, στο σπίτι ΤΟΥ, με τον αποκλειστικό ΤΟΥ χώρο, τον υπολογιστή ΤΟΥ, την τηλεόραση ΤΟΥ κλπ.

Πέρασε στη σχολή που ήθελε και είναι πολύ ευχαριστημένος. Μαζί του κι εμείς οι γονείς του που στόχος μας πάντα είναι η ευτυχία των παιδιών μας.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που πέρασαν σε κάποια σχολή και τους εύχομαι καλή φοιτητική ζωή μαζί με τη "συμβουλή" πάνω απ' όλα να προσέχουν τους εαυτούς τους γιατί είναι ΜΟΝΑΔΙΚΑ.

Όλα τα παιδιά που πέτυχαν βρίσκονται εδώ

Update: Ευχαριστώ όλους τους φίλους που άφησαν τις ευχές τους και την καλή τους κουβέντα.

Φάση είναι...θα περάσει!

Η φωτογραφία δεν είναι δική μου αλλά την πήρα από εδώ

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο

Στη βόλτα μου στο διαδίκτυο ανακαλύπτω συνέχεια νέα ενδιαφέροντα blogs που τα προσθέτω σ' αυτά που παρακολουθώ. Ενημερώνω τον Google Reader και κάθε μέρα η ασχολία μου είναι η ανάγνωση των νέων αναρτήσεων. Μ' αυτό τον τρόπο έχω φτάσει αισίως να παρακολουθώ κυριολεκτικά σχεδόν τρεις εκατοντάδες blogs.
Όταν ανακαλύψω κάποιο καινούριο blog βρίσκω χρόνο και γυρίζω πίσω, στις παλιές του αναρτήσεις, για να γνωρίσω καλύτερα τον νέο blogger. Σ' αυτή τη βόλτα αρκετές φορές βρίσκω διάφορα πράγματα που μ' ενδιαφέρουν ή που με διασκεδάζουν.
Όλος αυτός ο πρόλογος ήταν για να πω για μια παλιά blogger, που όμως εγώ ανακάλυψα τελευταία, τη DaNaH .
Εκεί βρήκα πολλές, πάρα πολλές αναρτήσεις, που με κράτησαν κοντά της αρκετές ώρες. Μου ξύπνησε υπέροχες αναμνήσεις με τα ταξίδια της, στη Βιέννη, τη Βαρκελώνη, την Πράγα, τη Σαντορίνη και την Ανδαλουσία.
Να είσαι πάντα καλά, κορίτσι μου, σ΄ευχαριστώ!

Τσίμπησα και και ένα πρωτότυπο βιντεάκι για το ταξίδι ενός e-mail σ' ένα διαγωνισμό που έκανε η Google To αποτέλεσμα του διαγωνισμού είναι το παρακάτω βίντεο.

Ο κουρέας της Σεβίλλης από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κρήτης

και όπως πάντα φωτογραφίες εδώ

Έτσι κάνουν τα παληκάρια!

.....Αυτός λοιπόν είχε όλα τα πάθη˙ μα τα’κοψε όλα, με το σπαθί. Κάπνιζε σα φουγάρο˙ ένα πρωί σηκώθηκε, πήγε στο χωράφι ν’αλετρίσει, έφτασε, ακούμπησε στο φράχτη, έχωσε, θεριακλής όπως ήταν, με λαχτάρα το χέρι του στη ζώνη, να βγάλει την καπνοσακούλα, να στρίψει ένα τσιγάρο πριν πιάσει δουλειά. Τραβάει την καπνοσακούλα, άδεια, πανί με πανί˙ είχε ξεχάσει να την γεμίσει στο σπίτι.»

Άφρισε από το κακό του, μούγκρισε˙ και μονομιάς, μ’ένα πήδο, στράφηκε πίσω κι άρχισε να τρέχει κατά το χωριό˙ τον είχε, βλέπεις, κυριέψει το πάθος.

Μα ξαφνικά, εκεί που’τρεχε – ο άνθρωπος σου λέω είναι μυστήριο – στάθηκε, ντράπηκε, έβγαλε την καπνοσακούλα, την έκανε με τα δόντια του χίλια κομάτια και την τσαλαπάτησε λυσσασμένος»-Άτιμη, άτιμη! μούγκριζε˙ πουτάνα!»Κι από την ώρα εκείνη, σε όλη του τη ζωή, δεν έβαλε τσιγάρο στο στόμα του.»

Έτσι κάνουν τα παλικάρια, αφεντικό˙ καληνύχτα!

Απόσπασμα από τον '΄Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" του Νίκου Καζαντζάκη.

Σήμερα που αρχίζει η απαγόρευση του καπνίσματος στα μαγαζιά μπήκα στον πειρασμό και το αντέγραψα από την Κατερίνα με το Οικο-φυσικά οικεία

Bραβείο έλαβες, βραβείο θα δώσεις!

Εδώ και πολύ καιρό κυκλοφορούν διάφορα βραβεία στις μπλογκογειτονιές. Έχω λάβει κι εγώ διάφορα αλλά δεν τα ανταπέδωσα, σπάζοντας έτσι την "αλυσίδα", γιατί δεν πολυπιστεύω στη χρησιμότητά τους κι αυτό γιατί και στην μπλογκόσφαιρα, όπως και στην πραγματική ζωή, υπάρχουν οι μπλογκοκοινωνικές υποχρεώσεις, οι παρέες, οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες, οπότε αφού μπαίνουν και όροι του στυλ "δώσε το βραβείο σε .... τόσους bloggers", στο τέλος όλοι έχουν ένα βραβείο και είναι όλοι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι.
Μήπως, όμως, είναι αυτός ο σκοπός;
Δηλαδή να δώσουμε χαρά στους μπλογκοφίλους;
Νομίζω ότι αυτό είναι, οπότε αλλάζω πολιτική και ανταποδίδω πάραυτα το τελευταίο βραβείο!

Έχουμε, λοιπόν, Ένα Αγαπημένο Βlog (Οne Lovely Blog Award).

Μου το έδωσαν η Ελευθερία και ο Μικρός Αλήτης
και τους ευχαριστώ γι' αυτό.

Οι κανόνες του βραβείου αυτού, είναι:

α) Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε (το link και το blog).

β) Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs.

γ) Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και ενημερώστε τους ότι τους επιλέξατε γι’ αυτό το βραβείο.

Αφού στόχος είναι να δώσουμε χαρά στους φίλους μας, θα εξαιρέσω αυτούς που το έχουν πάρει ήδη (την πήραν τη χαρά τους) και τα ομαδικά blogs.

και η απονομή αρχίζει:
(Απαραίτητη διευκρίνηση: η σειρά απονομής είναι άσχετη με το μέγεθος των συναισθημάτων)

Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα οι πρώτες αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ
Foteinisou είναι νεούλι στην μπλογκόσφαιρα, νησιώτισσα και συνονόματη
Κatrine είναι σκέτη dollitsa
Άννα (Άμπρα Κατάμπρα) είναι αξιαγάπητη δασκάλα.
6ο Λύκειο Καλλιθέας έχω αδυναμία στα Λύκεια
Δέσποινα Capo d’ Istria με ταξιδεύει όμορφα σε μέρη που δεν έχω πάει
Νίκος-ΑΑΤΟΝ είναι πρόθυμος να βοηθήσει όλους και τρέφω ιδιαίτερα συναισθήματα γι' αυτόν
Ιkor είναι μηχανικός από το Ρέθυμνο
Άσπα και Vassilis είναι μια αξιαγάπητη οικογένεια (πιάνεται για δύο blog, ή για ένα οικογενειακό? Θέλουν διευκρίνιση οι όροι)
Θαλασσινή ματιά μ’ αρέσει το όνομα
Mερόπη μ' αρέσει όπως τα γράφει
Ιουστίνη αγαπημένη συγγραφέας
Άστρια έχω αδυναμία στ' άστρα και το φεγγάρι
Αrtanis στην μακρινή ΝΖ έχει ανάγκη από αγάπη και στοργή
Ria skepseis την παρακολουθώ γιατί μ' αρέσει
Anna-Silia δεν με ξέρει, αλλά την διαβάζω πάντα
Γλαρένια είναι πάντα κοντά μας με γλαρένιες αγκαλιές
Roadartist έχουμε άψογη ενημέρωση περί τα καλλιτεχνικά


ΥΓ. Μη μετράτε! Ήδη έχω υπερβεί τον όρο, αλλά έχω κόψει αρκετούς από τον κατάλογο. Δεν μπορώ να περικόψω άλλους. Και επαναλαμβάνω δεν περιλαμβάνονται οι αγαπημένοι φίλοι που έχουν πάρει ήδη το βραβείο αυτό.

Ποιότητα ενημέρωσης

Προβληματίστηκα αρκετά για το αν θα κάνω τέτοια ανάρτηση.
Δεν μπορώ να το χωνέψω, όμως, βρε παιδιά!
Αναφέρομαι στο γεγονός της δημοσιοποίησης του "ερχομού στην Αθήνα για τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, του Πρωθυπουργού της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν" στις κυριακάτικες εκδόσεις των εφημερίδων ΕΘΝΟΣ, ΒΗΜΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.
Πολύ νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου ξέραμε πως δεν θα έλθει και υπήρχαν και ρεπορτάζ σχετικά στις βραδυνές ειδήσεις. Μόνο το ΒΗΜΑ βγήκε και ζήτησε συγγνώμη από τους αναγνώστες του την επόμενη μέρα.

Μα... ένα κανάλι να μην πει τίποτα;

Μήπως κάνουν κι αυτοί τα ίδια;

Κατασκευάζουν ειδήσεις και δημιουργούν κλίμα κατά τις επιθυμίες των αφεντικών τους;

Ποια ποιότητα ενημέρωσης έχουμε;

Μόνο τα blogs ανέφεραν το θέμα!

ΥΓ. Οι ερωτήσεις είναι ρητορικές. Τις απαντήσεις νομίζω πως τις ξέρουμε όλοι!