Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Ο Χρόνος και ο Πόνος

Πριν λίγες μέρες έκανε ο Αllu Fun Marx μια ανάρτηση που λες κι ήταν μέσα στην καρδιά μου. Έγραψε όσα ήθελα να γράψω εγώ, όπως θα τα ήθελα. Τον ευχαριστώ που εκφράστηκε έτσι αντί για μένα. Τελικά η απώλεια βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους.

Ο Χρόνος και ο Πόνος

Στην αρχή ο χρόνος παγώνει και ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Ισοπεδωτικός.
Κατέχει και διαφεντεύει όλα τα κύτταρα.
Κάθε σκέψη, εκεί.
Κάθε ανάσα, εκεί.
Σ’ εκείνον που έφυγε.
Σ’ εκείνον που λείπει.
Κι ύστερα, περνάνε λίγες μέρες και ο πόνος σα να ημερεύει κάπως.
Η δουλειά… Οι υποχρεώσεις… Και η Άγια Καθημερινότητα αρχίζει σιγά-σιγά να κάνει το θαύμα της.
Αυτό που δεν ήθελες να ακούς όταν στο λέγανε για παρηγοριά, και θύμωνες, και πεισμάτωνες και τ’ αρνιόσουν, κερδίζει σιγά σιγά το χώρο του μέσα στο μυαλό σου: “οι ζωντανοί με τους ζωντανούς…”
Λες και είναι δυο αντίρροπες δυνάμεις ο χρόνος και ο πόνος.
Μακραίνει ο χρόνος και μικραίνει ο πόνος.
Κι ύστερα το μυαλό αντιστρέφει το βέλος του χρόνου ,γυρνάει κάποια χρόνια πίσω και θυμάται…
Τότε που…
Και τότε όταν…
Κι εκείνα τα Χριστούγεννα…
Και τότε στη γιορτή σου…
Κι όταν σου είπε ότι…
Κι όταν γελάσατε μαζί…
Κι όταν κλάψατε μαζί…
Γυρνάει πίσω ο χρόνος και γλυκαίνει ο πόνος…
Κι είναι τότε που θέλεις, με όλη σου την καρδιά να υπάρχει κάτι πέρα από το θάνατο.
Ανάσταση,παράδεισος, μετενσάρκωση,μετεμψύχωση, οτιδήποτε…
Όμως ξέρεις ότι δεν υπάρχει τίποτε.
Απλά, καταλαβαίνεις την ανάγκη όσων πιστεύουν ότι κάτι υπάρχει…
Γιατί την ίδια ανάγκη έχεις και συ.
Να πιστέψεις σε κάτι, κι ας ξέρεις ότι δεν υπάρχει.
Μέχρι ο χρόνος και ο πόνος να ολοκληρώσουν το παιχνίδι τους.

6 σχόλια:

Ελευθερία είπε...

Φωτεινουλα μου ολοι οι ανθρωποι μπροστα στον πονο εχουν τα ιδια συναισθηματα,Ωραια το συνεχισες εβαλες τη δικη σου ποιητικη πινελια.Γιορταζε κανεις δικος σου εχθες:::: αν ναι χρονια του πολλα.Φιλακια η φιλεναδα σου απο αθηνα

sofia είπε...

Έχω αποφασίσει ότι η ψυχή ελευθερώνεται και πετάει ελεύθερη, και πετάει στους ουρανούς, κατανοώντας όλα τα νοήματα και όλες τις αλήθειες. Είναι το μόνο που αντέχω να πιστεύω..
καλημέρα

A.F.Marx είπε...

Τελικά η απώλεια βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους.
-------------
Αν και το πένθος είναι μια διαδικασία πολύ προσωπική , η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που το βιώνει ο καθένας μας δεν έχει και πολλές παραλλαγές...
Σ' ευχαριστώ κι εγώ για το ποστ Φωτεινή.

Φωτεινή S είπε...

@Ελευθερία
@Σοφία
@Α.F.Marx

το post ήταν προγραμματισμένο γιατί είχα δουλειά...Είμαι σοκαρισμένη από τον Θάνατο του 16χρονου.

νατασσάκι είπε...

αχ Φωτεινή μου...

κάπως έτσι είναι, για όλους μας

Και, το ίδιο έγραψα και στον AfMarx, τότε:

άφησε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του....


Κουράγιο.
Λυπάμαι.

venceremos είπε...

ποσο καλα τον Ξερεις!!!!!!!!!!!!!!!! ναι για τον πονο λεω ....
φιλία καρυστινα