Update Βραβείων συνέχεια

Αρχικά είπα να κάνω σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά μετά βγήκε ανάρτηση.
Αγαπητοί μου φίλοι, έκανα "γλεντζιά", όπως λέγαμε παιδιά στα παιχνίδια μας. Αν δεν το καταλάβατε, σας τολέω εγώ, έστω και καθυστερημένα. Ωραία και καλή, πήρα το βραβείο μου και από δω παν' κι οι άλλοι.
Δεν το έδωσα σε κανέναν. Οι λόγοι....πολλοί. Βασικά γιατί, προσωπικά, δεν τα πιστεύω. Δεν βλέπω σε τι ωφελούν αυτά καθεαυτά τα βραβεία. Σε δουλειά να βρισκόμαστε μόνο.(Η αλήθεια είναι πως χάρηκα που με σκέφτηκαν οι φίλοι που μου το απένειμαν).
Όμως, κατόπιν e-παραπόνου της φίλης μου της Κατερίνας, (η οποία αλλάζει σπίτια σαν τα πουκάμισα, και αφού δήλωσε πως θα μείνει στην ανηφόρα), θα της το απονείμω μετά κατάλληλης μουσικής υπόκρουσης.  (Μη ψάχνετε να ακούσετε τη μουσική. Φανταστείτε και κάτι. Όλα έτοιμα τα θέλετε;)Στην πορεία σκέφτηκα και
Λοιπόν, απονέμω το βραβείο του "Ηλιόλουστου blog" σε:
1. στην Κατερίνα ΔεΣταΠα  με τα αμέτρητα blog,(τελευταία δείχνει να έχει σταθεροποιηθεί στην Ανηφόρα), που έχει γεμίσει το Υoutube με ήλιους, πουλιά και μουσικές
2. στην Κατερίνα -dollitsa που όταν χαμογελά λάμπει η blogο-γειτονιά και
3. στην Artanis, στη Νέα Ζηλανδία, με τα υπέροχα κόκκινα δειλινά, που δεν σταματά να κρατάει επαφή και να μας δείχνει τι γίνεται στην άλλη άκρη του κόσμου.

Το βραβείο σας ηλιόλουστα blogs - αγαπημένα μου είναι αυτό:

Μπορείτε να το παραλάβετε, να το αναρτήσετε στο blog σας και να επιλέξετε και σεις όποιους θέλετε για τους το απονείμετε, αφού τους ενημερώσετε για την βράβευση τους..

Βραβείων συνέχεια.

Μα, βρε παιδιά, πώς μπορεί ένα blog που είναι "κλειστό" στην ουσία, να βραβεύεται?
Και τι βραβείο! Το βραβείο του "Ηλιόλουστου  blog", μέσα στο  καταχείμωνο.
Το δέχομαι ευχαρίστως όμως, γιατί εμείς, εδώ, στο Ρέθυμνο, δεν έχουμε χειμώνα.
Μας ξέχασε. Οι θερμοκρασίες μας είναι από 20 βαθμούς και πάνω, εδώ και πολύν καιρό.
Και επίσης, το 90% των φωτογραφιών μου είναι με ηλιοβασιλέματα και ανατολές ηλίου. Οπότε, κατά κάποιο τρόπο, το "αξίζω".
Ευχαριστώ πολύ την Στέλλα και τον Σωτήρη που μου το έδωσαν.

Και δυο λόγια για τη "σιωπή" του blog αυτού.
Έχω ξαναγράψει πως δεν είμαι του γραπτού λόγου. Με καταπιέζει.  Με αγχώνει. Ούτε και πολύ των εξομολογήσεων. (τα εν οίκω μη εν δήμω). Οπότε, θα μου πείτε, τι το άνοιξες το ρημάδι το blog;
Ηλεκτρονικό ημερολόγιο, λέει, είναι.
Ε, αφού δεν σου αρέσει να γράφεις, τι το θέλεις;
Εύλογη απορία. Είναι χρήσιμο όμως, γιατί εδώ μέσα γνώρισα πάρα πολύ κόσμο (πραγματικούς ανθρώπους) πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου και έχω κάνει πολλές φιλίες (πραγματικές φιλίες). Εξακολουθώ και παρακολουθώ τα γραπτά εκατοντάδων (κυριολεκτικά) bloggers, χωρίς να μένει χρόνος όμως για σχόλια και e-κοινωνικές τυπικότητες.
Tο κρατάω λοιπόν, "ανοικτό" γιατί είναι ένας ανοικτός δρόμος επικοινωνίας μαζί σας. Οποιαδήποτε στιγμή, με ένα άρθρο, που θα έχει κάτι ουσιαστικό να πει, είμαστε πάλι μαζί.

Ο άστατος καιρός του φθινοπώρου

Το φθινόπωρο, με τον άστατο καιρό του, δημιουργεί τέτοιες εικόνες στο Ρέθυμνο.

Μ' αυτές τις φωτογραφίες είπα να ξεκινήσω την καινούρια ζωή του παιδιού μου, αύριο,

και να κλείσω έναν κύκλο της ζωής μου που ξεκίνησε πριν 18 χρόνια

με τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού.

Όποιος το έχει ζήσει μπορεί να με καταλάβει, όποιος πάλι δεν ξέρει για τι μιλάω,

όταν έρθει στη θέση μου θα με θυμηθεί.

Είναι υπέροχο να έχεις την αίσθηση ότι ολοκλήρωσες σωστά ένα έργο ζωής.

Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η ανατροφή ενός παιδιού,
"έργο ζωής"!

Λάθη;       Πολλά!!!

Αλλά λάθη κάνει κάποιος στην προσπάθειά του να παράγει έργο,

όχι στην απραξία.

 Update 26-09-2009

Ξεκίνησα να απαντήσω στα σχόλια και βγήκε σχόλιο-σεντόνι, οπότε το μετέφερα μπροτσά.

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ
Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές σας κι εδώ και στο προηγούμενο ποστ. Εύχομαι σε όσους έχουν τέτοιον αγώνα μέσα στον σπίτι τους, καλή και πολλή δύναμη ν' αντέξουν την πίεση κι αυτοί και τα παιδιά τους (για σένα Σοφία και Ελευθερία το λέω. Την Ελευθερία την είδα και από κοντά και με βοήθησε αφάνταστα. Δεν ξέρω πώς να την ευχαριστήσω)
Για όσους έχουν μικρά παιδιά ακόμα, να χαρούν την παιδικότητα των παιδιών τους, πάντα με μια ανοιχτή αγκαλιά και να αξιωθούν να ζήσουν τέτοιες χαρές!

Λοιπόν τα νέα μου!

Οι μέρες πέρασαν και όλα έγιναν όπως θα έπρεπε να γίνουν. Όλο το άγχος για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα έφυγε γιατί τώρα υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μπροστά μας. Μένει η συναρμολόγηση των ήδη αγορασμένων επίπλων που θα γίνει μετά τις εκλογές, οπότε θα κάνω πάλι ένα νέο ταξίδι για να ολοκληρωθεί η εγκατάσταση. Λείπουν κάτι ψιλά όπως μπρίκι, τηγάνι, κατσαρόλες κλπ. Αλλά αυτά είναι μικροπράγματα.
Πολύ τη χάρηκα τη διαδικασία τελικά, παρόλο που ήμουν μέσα στο άγχος τις προηγούμενες μέρες.

Φάση είναι...θα περάσει!

Η φωτογραφία δεν είναι δική μου αλλά την πήρα από εδώ

O χορός των πεταλούδων

Είναι αδύνατον να σας μεταφέρω αυτό που έζησα το μεσημέρι της Κυριακής.
Η μέρα δεν ήταν για μπάνιο, τελικά. Πήγα το πρωί και γύρισα απλώς βρεγμένη. Είχε κύμα σχετικά λίγο, αλλά τα ρεύματα με τρομάζουν. Είναι η αιτία και έχουν χαθεί πολλοί άνθρωποι. Τέλος πάντων, το πρόγραμμα για σήμερα έλεγε φαγητό έξω οικογενειακώς, οπότε αργά το μεσημέρι πήγαμε ψηλά, στα Καστελάκια.
Μ' αρέσει εκεί γιατί η θέα του είναι απίθανη. Εκεί, λοιπόν, βρέθηκα σ' ενα απίστευτο θέαμα. Μου ήρθε αμέσως στο νου ο χορός των πεταλούδων (εξ ου και ο τίτλος της ανάρτησης).
Μέσα σ' αυτό το...πανδαιμόνιο χρωμάτων δεκάδες πεταλούδες πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι. Ναι, μέσα εδώ υπάρχουν πεταλούδες!
Δεν προλάβαινα να τραβώ φωτογραφίες.
Και κυριολεκτώ στο δεν προλάβαινα. Τραβούσα μακρινές...χανόταν οι πεταλούδες μέσα, έκανα ζουμ... έχανα τις πεταλούδες όπως πετούσαν. Απελπισία!

Γυρίζω τη μηχανή στη βιντεοσκόπηση...τι να προλάβω... Κακή ποιότητα βίντεο.
Δεν μπορώ με τίποτα να σας μεταδώσω ό,τι είδα
για να ζήσετε κι εσείς μαζί μου τη στιγμή αυτή!

Κάποια στιγμή μού "έκανε τη χάρη" μια και στάθηκε ακίνητη για λίγα δευτερόλεπτα!

Υπάρχουν κι άλλες φωτογραφίες εδώ

Μια βραδυά με πολλή μουσική

Κάποια πράγματα συμβαίνουν από το τίποτα. Ξαφνικά. Χωρίς πρόγραμμα.
Η χθεσινή βραδυά εξελίχθηκε σε ύμνο στην καλή παρέα. Φαγητό, κουβεντούλα και πολλή μουσική.
Πολυπολιτισμική η βραδυά μας, ή πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω το ότι ακούσαμε μουσική από τον τόπο καταγωγής όλων των μελών της παρέας;
Ακούσαμε αράβικα αφού είχαμε Παλαιστίνιο οικοδεσπότη,
κρητικά για μένα και τον τόπο κατοικίας μας,
ποντιακά, κλαρίνο σε όλες τους τις παραλλαγές, και διάφορα άλλα, κατά το δοκούν, του εκάστοτε dj.
Έτσι έμειναν όλοι ευχαριστημένοι!

Σε τρία κομμάτια συμφώνησαν όλοι, ανεξαρτήτου καταγωγής.

1) Ένα ήλιος Θεός-Βασίλης Σκουλάς


2) Του φεγγαριού -Παντελής Θαλασσινός


3) Δημοτικά και άλλα παλιά τραγούδια από τη Έφη Θώδη

Ευρωεκλογές 2009

Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.
Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος

Ευρωεκλογές 2009

Τι λένε τα κόμματα για το περιβάλλον

εδώ σύντομα

H αφισσούλα ΔΕΝ είναι δική μου. Ζητώ συγγνώμη απ' τον δημιουργό της, αλλά δεν θυμάμαι από πού την "ψάρεψα" στο διαδίκτυο. Αν κάποιος ξέρει τίνος είναι, ας το πει, για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι!
update: η αφίσσα από τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΟ
και το σύνθημα από το Κόκκινο μπαλόνι

Update: 08/06/2009
Αποτελέσματα εδώ

Πρώτη μέρα Πανελλαδικών εξετάσεων

Σηκώθηκα στις 6,30 πμ. Φως πολύ έμπαινε απ' έξω. Βγήκα στο μπαλκόνι.
Ανατολικά ο ήλιος είχε ήδη σηκωθεί ψηλά.

Δυτικά, αυτό το χρώμα τού ορίζοντα με ηρέμησε.

Θα τους σκίσουμε; Θα του σκίσουμε!!!

Ελπίζω και εύχομαι

Μια μέρα μετά τη γιορτή της μητέρας

Eχθές, Κυριακή, ήταν η παγκόσμια γιορτή της μητέρας. Είμαι κόρη, οπότε όφειλα Χρόνια Πολλά στη μαμά μου, αλλά και μάνα, οπότε περίμενα από τα παιδιά μου ευχές.
Αυτό, για να κάνω μια αναφορά στη χθεσινή γιορτή, που αμφιβάλω αν υπάρχουν blogs, έστω ένα 5%, που δεν έκαναν σχετική ανάρτηση.
Όλες αυτές τις παγκόσμιες ημέρες εγώ δεν τις πολυπιστεύω.
Κάτι σε υπερκαταναλωτισμό μου φέρνουν. Τέλος πάντων. Άλλο θέμα.

Με την αναμονή των πανελληνίων εξετάσεων είμαστε κάπως περίεργα στο σπίτι μας. Δεν παύει όμως να είναι Κυριακή, που σημαίνει μια πιο χαλαρή μέρα για μένα, αφού δεν πάω στη δουλειά. Δεν είμαι από τις γυναίκες που μόλις βρουν λίγο ελεύθερο χρόνο πέφτουν με τα μούτρα στην εξόντωση κάθε είδους μικροοργανισμού ή ακάρεως που κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι, άρα η χθεσινή μέρα ήταν μια πάρα πολύ ωραία μέρα για να την χαραμίσω κλεισμένη μέσα.
Κάποιοι τολμηροί, μαζί και ο μικρός μου γιος, άρχισαν κιόλας τα μπάνια, αλλά εμένα αν δεν μπει Ιούλιος..., το κυματάκι δεν με βρέχει!

Πήρα λοιπόν τον ανατολικό δρόμο να πάω σ' ένα κοντινό χωριό να βρω μια φίλη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανα τη διαδρομή, αλλά με τέτοιο καιρό και με μηδενική κίνηση, την απόλαυσα κυριολεκτικά. Χάζευα δεξιά και αριστερά το ανοιξιάτικο Ρέθυμνο, με το ραδιόφωνο στο Δεύτερο πάντα. Κάποια στιγμή πέρασα από έναν τριανταφυλλόκηπο. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι ήταν, είχα φύγει μακριά, αλλά στην επιστροφή...σταμάτησα.
Η είσοδος ενός εργοστασίου ήταν που φτιάχνει ζωοτροφές. Οι εγκαταστάσεις κλειστές λόγω Κυριακής κι εγώ βρήκα χώρο και χρόνο και πήρα τη φωτογραφική μηχανή. Πραγματικά δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφήσω.
Άμα είναι μερακλής ο άνθρωπος... είναι παντού και πάντα!

Φωτογραφίες εδώ!

Ε, λόγω της ημέρας, αφιερώνω αυτά τα τριαντάφυλλα στη μητέρα μου.

Πρόσφατα διάβασα και το παρακάτω ποίημα, που δεν το ήξερα, και το κράτησα εδώ.

ΔΑΚΡΥΑ -Ν.Λαπαθιώτης

Δεν είναι τίποτα στο σπίτι, Μάνα μου
να μη Σε φέρνει ολάκερη στη σκέψη,
- και μήτε τίποτα στη ζωή μου, Μάνα μου
που να μη τόχεις κάπως σημαδέψει.

Κι ούτε που κάνω βήμα, τώρα, Μάνα μου,
χωρίς οι λογισμοί Σου να με ζώσουν
καθώς αγγίζω ή αντικρύζω, Μάνα μου
το καθετί που μεταχειριζόσουν.

Κι όχι το καθετί, μονάχα, Μάνα μου,
δικό Σου, είναι μονάκριβο για μένα,
μα ως και τα μέρη, που περνούσες,
Μάνα μου, κι εκείνα τα θαρρώ σαν αγιασμένο.

Κι όχι τα μέρη εκείνα, μόνο Μάνα μου,
κάτι, για μένα, έχουν του παραδείσου,
- μα ως και τον ίδιο τον εαυτό μου, Μάνα μου,
τον αγαπώ, γιατί ήτανε παιδί Σου...

Πάσχα...το κλασσικόν!

Το Πάσχα πέρασε. Και του χρόνου με υγεία, λοιπόν!

Δεν θα φέρω φαγητά για να δείτε, άλλωστε όλοι έχουν δει κι έχουν φάει αρκετά,
αλλά θα φέρω εξοχή. Άνοιξη στην εξοχή!

το κλασσικό πια σουβλιστό αρνί που επιμελήθηκε ο αδελφός μου

Για τη μνήμη της Ειρήνης

Η σημερινή μέρα ξεκίνησε πρωί πρωί με το Φράγμα των Ποταμών

και τον Ψηλορείτη κρυμμένο στην κατσιφάρα

συνέχισε με δυνατή βροχή

και μετά...στην Αγία Γαλήνη

και επιστροφή!

Ήταν σκέτη απόλαυση, όλες τις ώρες!