Σαν σήμερα

Συνήθως στο "Σαν σήμερα" αναφερόμαστε σε μεγάλα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας ή τέλος πάντων σημαντικές επετείους.
Δεν συμβουλεύτηκα τη Google για να γράψω, γιατί έχω δικά μου μεγάλα γεγονότα.
Θυμήθηκα, λοιπόν, πως πέρυσι "σαν σήμερα" ήμουνα στη διαδρομή από το Σινά στο Κάιρο.
Πόσο έχω επιθυμήσει ένα ταξιδάκι έστω και 3 ημερών!
Με την πίεση και το άγχος και την κούραση των πανελληνίων εξετάσεων στο σπίτι μου περιμένω πώς και πώς να περάσει ο Μάιος να ηρεμήσουμε.

Το άλλο έγινε πριν 20 χρόνια. Τέτοια ώρα είχα ήδη υπογράψει στο δημαρχείο Ιτάμου
και από τότε είμαι διαρκώς και αδιαλείπτως παντρεμένη.

Χρειάζομαι και άλλα μεγάλα γεγονότα;

Για όποιο θέλει όμως υπάρχει και το site τού Σαν σήμερα που γράφει περισσότερα και πιο ενδιαφέροντα για σας.

Μιμητισμός ή νέα περίπτωση "Μέγκαν-Λόρι Ντρου" ο Δημήτρης;

Την Παρασκευή το πρωί στην οδό Πειραιώς, ένας 19άχρονος σπουδαστής από τη Σχολή Μαθητείας ΟΑΕΔ στην περιοχή του Ρέντη πυροβόλησε και τραυμάτισε τρία άτομα (έναν συμμαθητή του και δύο εργαζόμενους που βρέθηκαν στο δρόμο του) και στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε.

Στοπ!

Το μυαλό κολλάει. Δεν μπορεί να λειτουργεί με φυσιολογικό τρόπο και ρυθμό.

Εμένα κόλλησε στη μικρή Μέγκαν, πριν ένα χρόνο περίπου. Δεν θυμόμουνα το όνομα, θυμόμουνα πολύ καλά, όμως, την περίπτωση.

Έκανα την αναζήτησή μου και βρήκα τη Μάνια Σ (Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008 1:04 μμ) που το πήρε, λέει, από το μπλογκ του Μιχάλη.

"Έχετε αναρωτηθεί, όλοι εσείς που σερφάρετε στο διαδίκτυο ποιος κρύβετε πίσω από το πληκτρολόγιο;
Μιλάτε με κάποιον διαδικτυακό φίλο, αλλά στην ουσία δε ξέρετε ποιος βρίσκεται πίσω από το προφίλ που διαβάζετε.Ακόμα και οι φωτογραφίες που μπορεί να έχει, μπορεί να είναι ψεύτικες. Φωτομοντάζ για παράδειγμα.Το διαδίκτυο δίνει μια μοναδική ευκαιρία σε όλους, να γίνουμε όποιοι θέλουμε. Να διαλέξουμε ή να φτιάξουμε όποια προσωπικότητα θέλουμε. Να παίξουμε όποιο ρόλο θέλουμε.

Η άρνηση βέβαια της πραγματικότητας είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι.

Η Μέγκαν αυτοκτόνησε.
Κρεμάστηκε στην ντουλάπα του παιδικού της δωματίου.
Ο Τζος Έβανς είναι ο δολοφόνος.
Ο Τζος Έβανς είναι η εικονική προσωπικότητα που δημιούργησε η Λόρι Ντρου.

Μια γειτόνισσα της Μέγκαν.
Η Λόρη Ντρου είναι 47 χρονών. Έχει όλη την εμπειρία να δημιουργήσει μια γοητευτική προσωπικότητα, όπως ο 16χρονος Τζος Έβανς.Έχει όλη την εμπειρία για να κάνει τα 6 βήματα προσέγγισης και να φτάσει στην αθώα ψυχή της 13χρονης Μέγκαν.Έχει όλη την εμπειρία να δομήσει τον λόγο της.Ξεκίνησαν με συνομιλίες που εξελίχθηκαν σε ένα πολύ δυνατό ειδύλλιο εξ αποστάσεως.

Κέρδισε την εμπιστοσύνη της. Πήρε το κλειδί της ψυχής της και είδε τον κόσμο της 13χρονης Μέγκαν.

Τον εσωτερικό της κόσμο. Ό,τι ποιο πολύτιμο δηλαδή σε έναν άνθρωπο.
Η Λόρι Ντρου με ακρίβεια χειρούργου και κινήσεις ταχυδακτυλουργού, οδήγησε την Μέγκαν σε θέσεις όπου η μικρή κοπέλα της εξομολογήθηκε γεγονότα και συναισθήματα τόσο ενδόμυχα, που δύσκολα θα έλεγε.
Όλα αυτά η Λόρι Ντρου δε τα διάβασε απλώς, αλλά τα κράτησε, τα αποθήκευσε στον Υπολογιστή της, ώστε όταν έρθει η σωστή ώρα, να χτυπήσει σκληρά.
Και τι είναι ποιο σκληρό από την δημοσιότητα των ενδόμυχων συναισθημάτων και σκέψεων μας;

Τι φοβάσαι, τι μισείς, τι αγαπάς, τι όνειρα έχεις.

Η Λόρι Ντρου ή για την μικρή Μέγκαν Τζος Έβανς όταν ήρθε η ώρα, έκανε την δημοσιοποίηση των συνομιλιων.Βρήκε την ευκαιρία όταν η Μέγκαν της γράφει ότι θα κάνει ένα πάρτι γενεθλίων. Τότε βρίσκει την ευκαιρία και αλλάζει προσωπικότητα.
Ο Τζος Έβανς παύει να ειναι ο γλυκός και υπέροχος, γίνεται κακός και άσχημος. Σαρκαστικός και επιθετικός.Η Μέγκαν τα χάνει. Δε μπορεί να καταλάβει γιατί ο σύντροφος της, συμπεριφέρεται έτσι.

Ένα κοριτσάκι 13 χρονών δεν έχει τα ψυχολογικά αντισώματα για να αντιδράσει.
Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί αυτός που αγαπάει της συμπεριφέρεται τόσο άκαρδα.
Ο Λόρι Ντρου ως Τζος Έβανς προχωράει ακόμα πιο πολύ.
Δημοσιεύει όλες τις συνομιλίες με τις εξομολογήσεις της. Της βγάζει σε κοινή θέα. Τώρα όλοι μπορούν να τις διαβάσουν. Φίλοι και γνωστοί. Να χλευάσουν ή στην καλύτερη περίπτωση να την συμπονέσουν. Πως ήταν τόσο αφελής;
Όλοι ειναι σε θέση να δουν την ψύχη της Μέγκαν, όχι όμως όπως πραγματικά είναι: αθώα, αλλά όπως γίνεται πάντα διεστραμμένα. Έτσι το καημένο το κοριτσάκι έγινε βορά στα δόντια των αρπακτικών.
Όμως η Λόρι Ντρου, δεν αρκείται ούτε σ'αυτό, θέλει κάτι περισσότερο.
Έτσι στέλνει το τελευταίο σχόλιο της ως Τζος Έβανς: Νομίζω ότι ο κόσμος θα είναι καλύτερος χωρίς εσένα.

Η μικρή Μέγκαν που είναι διαλυμένη, ο άνθρωπος που αγάπησε την διαλύει κομματάκι κομματάκι και δε ξέρει το γιατί. Τι έκανε για να αξίζει τέτοια μεταχείριση.

Η εικονική προσωπικότητα που αγάπησε η Μέγκαν είναι άκαρδη και σκληρή. Θέλει το θάνατό της.

Η Μέγκαν κρεμάστηκε από την ντουλαπα της. Άφησε την τελευταία της πνοή στο παιδικό της δωμάτιο, έτσι απλά.

Ήταν μόνο 13 χρονών.

Ο σερίφης της περιοχής υποστήριξε ότι η Λόρι Ντρου δε διέπραξε κανένα έγκλημα.

Ευτυχώς υπάρχει και το ομοσπονδιακό δικαστήριο.

Στις 15 Μαΐου 2008,το Ομοσπονδιακό δικαστήριο άσκησε δίωξη εναντίον της Λόρι Ντρου με τις κατηγορίες της συνωμοσίας και της άσκησης συναισθηματικής βίας."

Και αργότερα ο ΑΑΤΟΝ στις 22-02-2009 γράφει:

Γονείς, σας ενδιαφέρει πολύ

Αφιερώνεται σε όλους τους γονείς που δηλώνουν χαλαρά «Α, εγώ δεν έχω ιδέα από κομπιούτερ. Σε αυτά το παιδί μου πραγματικά σκίζει».
Αφιερώνεται στους εφήβους που γράφουν συνθηματικά "pos", δηλαδή "Γονείς από πάνω μου" όταν βρίσκεται ο γονιός στο δωμάτιο και δεν θέλουν να δει τι συνομιλία έχουν.
Η ιστορία είναι συγκλονιστική. Πρόκειται για μια από τις πιο φρικιαστικές απάτες που έχουν γίνει στο Διαδίκτυο με θύμα, ένα νέο και ..νεκρό πλέον 13χρονο κορίτσι.

Η κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη ανάσα την δίκη που άρχισε στην Αμερική. Το γεγονός είναι παλιό. Ξεχάστηκε αλλά επανήλθε στο προσκήνιο έπειτα από τις έρευνες του FΒΙ.

Δύο παιδιά στην εφηβεία τους γνωρίζονται μέσα από μια δημοφιλή ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, ένα site με εκατομμύρια μέλη ανά την υφήλιο. Ο Τζος Έβανς, 16 ετών, μόλις μετακομίζει στην γειτονιά της 13χρονης Μέγκαν, αρχίζει να επικοινωνεί διαδικτυακά μαζί της. Της γράφει πως δεν πάει σχολείο: εκπαιδεύεται στο σπίτι με ιδιαίτερα μαθήματα. Δεν έχει τηλέφωνο: δεν το είχαν εγκαταστήσει ακόμα. Σιγά σιγά, οι «συνομιλίες» γίνονται όλο και πιο εξομολογητικές. Ένα «εξ αποστάσεως ειδύλλιο» δεν αργεί να ανθήσει. (Φυσικά, δεν έχουν συναντήσει ποτέ ο ένας τον άλλον.) Η Μέγκαν χαρούμενη, ετοιμάζει το πάρτι γενεθλίων της.

Τότε, εντελώς ξαφνικά, ο 16χρονος αλλάζει. Γίνεται επιθετικός, σαρκαστικός, την βρίζει, την κατηγορεί ότι είναι διπρόσωπη.

Η Μέγκαν τα χάνει, αποσυντονίζεται, παγώνει. Και δεν ξέρει ακόμα ότι τα χειρότερα έρχονται. Γιατί ο Τζος είχε αποθηκεύσει όλες τις συνομιλίες με το κοριτσάκι. Και μια ωραία πρωία δημιουργεί ιστοσελίδα που περιείχε τις εξομολογήσεις της, τα μυστικά της, την ζωή της ολόκληρη.

Έτσι φόρα παρτίδα, κάνει την ψυχή της βορά στα κοφτερά δόντια γνωστών και αγνώστων. Η Μέγκαν δεν αντέχει τον χλευασμό, τον διασυρμό από γνωστούς, γείτονες, συμμαθητές, φίλους. Κι όταν ο Τζος της έστειλε το τελευταίο μήνυμα «Νομίζω ότι ο κόσμος θα είναι πολύ καλύτερος χωρίς εσένα», το 13χρονο κοριτσάκι κρεμιέται στην ντουλάπα του παιδικού του δωματίου. Έτσι ξεψύχησε, έτσι την βρήκε η μάνα της...

Μετά τον θάνατό της, βγήκαν όλα στην φόρα.
Ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος, ο 16χρονος Τζος, ούτε Τζος λεγόταν ούτε 16χρονος ήταν. Όλο αυτό το ειδύλλιο, όλη αυτή η φρικαλέα εικονική πραγματικότητα που οδήγησε στην αυτοκτονία, ήταν το δημιούργημα μιας γειτόνισσας της μικρής Μέγκαν.
Όνομα: Λόρι Ντρου. Αυτή παρίστανε τον (ανύπαρκτο) Τζος! Αυτή οδήγησε ψυχρά, συνειδητά, οργανωμένα την μικρή σε θάνατο. Πρώτα κερδίζοντας την εμπιστοσύνη της, ύστερα διαπομπεύοντάς την, σπρώχνοντάς της στον πάτο: μέχρι να φτάσει στην αυτοκτονία, που ήταν και το τελικό ζητούμενο της Λόρι Ντρου.
Γιατί το έκανε αυτό; Ποιο το κίνητρο;
Η Λόρι είχε μια κόρη την Σάρα. Σάρα και Μέγκαν ήταν χρόνια κολλητές φίλες. Σε κάποια φάση, η φιλία τους διακόπηκε. Τότε η μητέρα- Λόρι μεταμορφώθηκε σε «έφηβο Τζος». Για να εκδικηθεί την νεαρή γειτονοπούλα, πρώην φίλη της κόρης της.
Αργότερα, στην Αστυνομία η Λόρι Ντρου, μόνο μετανιωμένη δεν εμφανίστηκε. Ο συνήγορός υποστήριξε ότι η μικρή ήταν ένα προβληματικό παιδί που έπασχε από κατάθλιψη. Κι ότι το μόνο που επεδίωκε η πελάτισσά του ήταν να μάθει τους λόγους που «ξέκοψε» την φιλία με την κόρη της.

Όταν μαθεύτηκε πως μια γυναίκα 47 χρόνων έστησε παγίδα θανάτου σε ένα 13χρονο κοριτσάκι, ξέσπασε ο χαμός. Η οργή του κόσμου ανάγκασε την Αστυνομία της περιοχής να περιπολεί το σπίτι της γυναίκας μέρα-νύχτα γιατί οι γείτονες είχαν σκοπό να την λιντσάρουν! Στο μεταξύ, η κινητοποίηση της διαδικτυακής κοινότητας ήταν τεράστια με χαρακτηριστικά ψυχολογίας του όχλου. Μέσα από γνωστές σε όλους μας υπηρεσίες ο καθένας μπορούσε με δυο- τρία κλικ να βρει όλα τα
προσωπικά δεδομένα της Λόρι Ντρου. Διεύθυνση, τηλέφωνα, μέχρι και φωτογραφίες του σπιτιού της. Το καταπληκτικό είναι άλλο: ότι σύμφωνα με την δήλωση του σερίφη της περιοχής, η Λόρι Ντρου, παρά το αξιόποινο των πράξεών της, ΔΕΝ ΥΠΕΠΕΣΕ ΣΕ ΑΔΙΚΗΜΑ.

Όμως, στις 15 Μαΐου 2008, το ομοσπονδιακό δικαστήριο άσκησε δίωξη εναντίον της Λόρι Ντρου με τις κατηγορίες της συνωμοσίας και της άσκησης συναισθηματικής βίας. Οι διώξεις αυτές μπορούν να επισύρουν ποινή φυλάκισης μέχρι και 25 χρόνια. Η Λόρι Ντρου είναι σήμερα γνωστή ως η «χειρότερη μητέρα στις ΗΠΑ».

Όσο για το ηθικόν δίδαγμα; Βγαίνει από μόνο του:
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ξέρουμε τι κάνουν τα παιδιά μας όταν ανοίγουν τον υπολογιστή τους.
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τους μάθουμε πως ο «άλλος χρήστης» στο όποιο τσατ μπορεί να ΔΗΛΩΝΕΙ συνομήλικός τους και να είναι έως και παιδεραστής.
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τους μαθαίνουμε να μη μοιράζονται ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ τα προσωπικά τους δεδομένα. Να μη λένε ποιοι είναι, τι κάνουν, πού μένουν.
Να μην εμπιστεύονται ένα «πληκτρολόγιο» από το πουθενά.
Και να καταλάβουν πως αυτό το μέσον μπορεί να είναι χρηστικό, ψυχαγωγικό, ενημερωτικό, «επικοινωνιακό»... αλλά πάντα υπάρχει και η αθέατη πλευρά της σελήνης: αυτήν που εμείς ως γονείς ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να διδάξουμε στα παιδιά μας.
Για να υπάρχουν λιγότερες «Μέγκαν» στο μέλλον...
Αν προφταίνουμε ακόμα...
Αν αυτό είναι ακόμα εφικτό...

Η ανάρτηση βγήκε μακροσκελέστατη, δεν ήθελα, όμως, να "κόψω" τίποτα απ' όσα έγραψαν οι παραπάνω φίλοι. Έχω κι εγώ παιδιά και δεν ξέρω με ποιους συναναστρέφονται στο διαδίκτυο. Μπορούν ν' αντισταθούν;

Υποθέτουμε, βέβαια, ότι εμείς οι μεγάλοι μπορούμε να αντισταθούμε και γνωρίζουμε τους κινδύνους.

Αλήθεια, τους ξέρουμε;

Μπορούμε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας κι εμείς;

Ποιος ξέρει να μου πει τι αποτέλεσμα της δίκης της Λόρι Ντρου;

Ο πόνος της μάνας

Στις 6 Απριλίου στην περιοχή L’Aquila της κεντρικής Ιταλίας 130 χιλιόμετρα ανατολικά της Ρώμης, σημειώθηκε ένας απο τους ισχυρότερους και πολυνεκρότερους σεισμούς της γείτονος χώρας τα τελευταία χρόνια. 6,3 βαθμοί της κλίμακας Ρίχτερ σημείωσαν οι σεισμογράφοι και επιβεβαίωσε η υπηρεσία USGS (U.S Geological Survey). Ο τελευταίος (9-4-09 ώρα 18,00) προσωρινός απολογισμός για τα θύματα, είναι τουλάχιστον 279 νεκροί, ανάμεσά τους και ο 28χρονος Έλληνας φοιτητής Βασίλης Κουφολιάς. Η αστυνομία της περιοχής κάνει λόγο για 1.170 τραυματίες, από τους οποίους οι 179 είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Οι άστεγοι ανέρχονται σε περίπου 28.000. Τις τελευταίες ώρες σημειώθηκαν αρκετοί μετασεισμοί με τον ισχυρότερο να καταγράφεται στους 5,6 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ.

Ο Γιώργης Σηφάκης (Σιμισακογιώργης ) μίλησε με μαντινάδες για τον πόνο της μάνας τού Βασίλη και για κάθε μάνα.

Mια μάνα στα ερείπια
μοιρολογεί το γιο τζη
και προκαλεί μετασεισμό
με το παράπονό τση.

Δονήσεις μέσα στην ψυχή
αυτών που τη γροικούνε
και ψάχνουν για παρηγοριά
δυο λέξεις να τση πούνε.

Να ΄χε μπορούσε θα 'σκαβε
ίσαμε να ματώσει,
κάτω απ' τα ερείπια
το σπάχνο τση να σώσει.

Μ' αλίμονο ήταν γραφτό
να χάσει το Βασίλη
το γέλιο να μην ξαναβγεί
πάνω στα δυο τση χείλη!!!

"Αποτοξίνωση" αναγκαστική!

UPDATE 22/12/2008: Τελικά η αποκατάσταση ήταν προσωρινή.
Μια ανάσα πριν σβήσει οριστικά η "μητρική".
Χρειάζεται αντικατάσταση, λέει.
Ίσως κι ο επεξεργαστής.
Ελπίζω να τον έχω την παραμονή των Χριστουγέννων.
Εύχομαι Καλά Xριστούγεννα σε όλους με αγάπη και υγεία!

Και ξαφνικά, ο καθημερινός μου φίλος αρνείται να υπακούσει στις εντολές μου. Φίλος και του δίνεις εντολές; θα πεις. Εμ, τον perconal computer εννοώ. Αυτόν τον φίλο που με φέρνει σε επαφή με όλον τον κόσμο, κυριολεκτικά. Από την Ανατολή μέχρι τη Δύση.
Ο υπολογιστής, λοιπόν, δεν άνοιγε με κανένα τρόπο και κατέφυγα σε "μάστορα".
Πότε δεν μπορώ εγώ, πότε δεν μπορεί αυτός, πότε το ένα, πότε το άλλο, έμεινα δέκα μέρες χωρίς επαφή με την μπλογκόσφαιρα. "Αποτοξίνωση" αναγκαστική.
Τα γεγονότα (Δεκεμβριανά 2008 τα αποκαλώ εγώ, κάπου είδα τον τίτλο και μου άρεσε), να τρέχουν κι εγώ να μην έχω ιδέα τι γίνεται.
Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά είχα και προγραμματισμένες αναρτήσεις (στο μυαλό μου πάντα, γιατί αν ήταν έτοιμες θα έβγαιναν μόνες τους).
Ήταν η 10η Δεκεμβρίου (60 χρόνια από την διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων),
η 11η Δεκεμβρίου (παγκόσμια ημέρα του παιδιού), αλλά πιο πολύ στεναχωρήθηκα για την εκδήλωση του Ξεμπλογκαρίσματος για τα παιδιά στις φυλακές.
Τώρα που κάνω την γύρα μου ανακαλύπτω υπέροχα πράγματα. Σκέψεις διαφόρων ανθρώπων που με εκφράζουν απόλυτα ή στο περίπου σχετικά με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.
Άρχισα να τα μαζεύω όλα αυτά και θα τα βάλω εκεί που είναι η θέση τους, έστω κι αν δεν είναι όλα επίκαιρα, μόνο και μόνο για να έχω κάπου μαζεμένα.

Τέτοια είναι:
Η χειρόγραφη επιστολή που μοιραζόταν στην κηδεία του Αλέξη
Το κείμενο "Ντρέπομαι" με υπογραφή ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
.
.

Δυστυχώς...αποτύχαμε.

Ένας απλός άνθρωπος έγραψε:
Έχετε μιλήσει ποτέ με τα 15χρονα; Όχι. Γιατί όλοι μας τα θεωρούμε ηλίθια, αργόσχολα και επαναστάτες με τα λεφτά του μπαμπά. Είναι εύκολο να βάλουμε την διαχωριστική γραμμή μεταξύ ημών των ώριμων και εκείνων των ανώριμων. Όταν εμείς είχαμε το δικαίωμα στα 14 και στα 15 μας να λέμε ότι θέλουμε να γίνουμε αστροναύτες, ποιητές, επαναστάτες, κανείς δε βούλωσε το στόμα των ονείρων μας. Τώρα έχουμε απαίτηση, ως βολεμένα όντα, να κατακρίνουμε και να βάζουμε τα παιδιά να έχουν συγκεκριμένα όνειρα: Να βρεις δουλειά και να βολευτείς και εσύ. Ποιοι, όλοι εμείς που είχαμε όνειρα άπιαστα και ακόμα αναθεματίζουμε που δεν γίναμε αυτό που ονειρευόμαστε στα 15 μας. Εμείς λοιπόν, κάναμε μία γενιά που δεν έχει άπιαστα όνειρα. Γεννήσαμε παιδιά που έχουν ως πρότυπο όχι τους δικούς μας αυτοδημιούργητους πατεράδες, όχι τους οικοδόμους που δούλευαν από νύχτα σε νύχτα, όχι τους γονιούς που δούλευαν για να τους ξεπεράσουμε. Κάναμε μία γενιά που έχει εμάς ως πρότυπα. Και τί πρότυπα είμαστε εμείς; Είμαστε οι κύριοι με το καινούργιο αυτοκίνητο και διαμέρισμα με δάνειο, με την πλάσμα TV με δώρο playstation για το παιδί (για να μας αδειάζει την γωνιά όταν γυρνάμε «φορτωμένοι» από το γραφείο), με τα ραντεβού για extensions και γαλλικό μανικιούρ, με στόχο ένα 4Χ4, με γκόμενο ή γκόμενα τα απογεύματα που το παιδί κάνει 2ωρο «ιδιαίτερο».
Και έχουμε την σιγουριά ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τις μικροκομπίνες μας! Ότι δεν καταλαβαίνουν όταν γυφτοκαμαρώνουμε που καθίσαμε δίπλα στον βουλευτή ή στον Δήμαρχο σε ένα κοκτέιλ πάρτυ αλλά και ούτε ότι αρχίζουμε να γλείφουμε τον κάθε κρατικό υπάλληλο όταν είναι έτοιμος να μας «χώσει» το χαράτσι. Ας βάλουμε μία φορά τον εαυτό μας στα μάτια ενός 15χρονου για να δούμε τί βλέπουν πάνω μας επί καθημερινής βάσης. Την καθημερινή μας ξεφτίλα όταν παίρνουμε δωράκι στα παιδιά μας το καινούργιο κινητό τηλέφωνο, το δερμάτινο μπουφάν μάρκας για να έχουμε το θράσσος να τους λέμε: «Τί σου λείπει, εγώ χρεώνομαι για να έχεις εσύ τα πάντα». Και όταν σε κοιτάνε με εκείνα τα μάτια που είναι καθρέπτης, ο οποίος δείχνει την γύμνια σου, τους δίνεις 50 ευρώ να πάνε στην in καφετέρια για να ξεχάσουν την ξεφτύλα σου. Τα παιδιά είναι στον δρόμο γιατί αν μείνουν στο «κωλομεγλυφάτο» σπίτι μας ή θα μας χτυπήσουν ή θα μας κάψουν ζωντανούς. Βγαίνουν στο δρόμο αλλά γυρίζουν με σκυμένο το κεφάλι για να κάνουν ιδιαίτερο με τον καθηγητή του δημοσίου που προσλάβαμε για να του βάλει και ένα καλό βαθμό στο απολυτήριο. Θεωρούμε ότι επειδή γίναμε εμείς τεμπέληδες και τα παιδιά μας είναι τεμπέληδες. Θεωρούμε ότι επειδή σκύψαμε για την βολεψή μας, θα κάνουμε και τα βλαστάρια μας να προσκυνήσουν.
Πριν φωνάξουμε για την ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους, πρέπει πρώτα να κάνουμε ανασυγκρότηση του εαυτού μας. Τα παιδιά δεν κάνουν πορείες για την πάρτη τους, κάνουν πορεία για να ξυπνήσουν εμάς. Εμάς που τα γεννήσαμε, τα μεγαλώσαμε και τα τοποθετήσαμε σαν λαμπατέρ στο πανάκριβο σαλόνι μας, σαν μπρελόκ στα κλειδιά του πανάκριβου αυτόκινητου μας, σαν κορνίζα στο αστραφτερό μας γραφείο, σαν τον ρομαντικό μας εαυτό που τον καταχωνιάσαμε για να μην μας φτύνει.

Τι να πω στα Παιδιά ;

Στο Ελληνικό καφενείο βρήκα αυτό:

Ένας καθηγητής μου έστειλε ένα mail για να το σχολιάσω :

Σας το στέλνω ασχολίαστο !

Τι να πω στα Παιδιά ;

Μέρες τώρα σκέφτομαι και προβληματίζομε τι θα μπορούσε κάποιος να σας πει κοιτώντας σας στα μάτια.

Να σας πω από την αρχή μια ιστορία μιας ταλαιπωρημένης χώρας που την πολεμάνε αιώνιοι δράκοι και τέρατα και δεν μπορεί να ξεπεράσει τον κακό της εαυτό;

Να σας πω ότι όλα αυτά που ζούμε τον τελευταίο καιρό είναι ένα κακό όνειρο που θα το ξεχάσουμε κάπου ανάμεσα στο κουραμπιέ και τι γαλοπούλα;

Από τη μία έχω μία ασυγκράτητη χαρά που σας νιώθω να αντιδράτε να προβληματίζεστε να Ζείτε. Να αφήνετε για λίγο πίσω όλα αυτά που συνήθως γεμίζουν τη ζωή σας και να διατυμπανίζετε τους φόβους σας και τις ανησυχίες σας. Νόμιζα ότι δεν θα το κάνατε ποτέ. Νόμιζα ότι όλοι αυτοί που σας θελαν βουβούς είχαν πετύχει το στόχο τους.

Από την άλλη ανησυχώ, ποιος αγώνας θα μπορέσει να δώσει λύση σε ένα περιβάλλον με ημερομηνία λήξης, σε ένα οικονομικό σύστημα που καταρρέει, σε μία κοινωνία διχασμένη όσο ποτέ, σε ένα αύριο αβέβαιο και μάλλον δύσκολο. Ένας αγώνας δεν μπορεί να είναι απλά μια κραυγή απόγνωσης, πρέπει να συνοδεύεται και από ένα όραμα.

Κι εδώ κάπου είναι που εγώ δεν ξέρω τι να σας πω. Βλέπετε όσο μεγαλώνει κανείς σταματάει να ονειρεύεται και κοιτάει να δει απλά πως θα επιβίωση. Όλοι ξεκινήσαμε με όνειρα, με πρότυπα, με φιλοδοξίες. Όλοι προσπαθήσαμε για το καλύτερο “ατομικό μας” συμφέρον. Και τι κάναμε ; οι περισσότεροι από μας οδηγηθήκαμε σε ένα αδιέξοδο. Για να σας παραδώσουμε με τη σειρά μας ένα ακόμη μονόδρομο που οδηγεί στο ίδιο αδιέξοδο. Μόνο που θα είναι πιο κακοτράχαλος και δύσβατος ο δρόμος σας.

Αν λοιπόν έπρεπε κάτι να σας πω κοιτώντας σας στα μάτια θα σας έλεγα ότι αυτό που πιστεύω ότι πήγε στραβά ήταν ότι αφήσαμε τους εαυτούς μας να γίνουν ανεξάρτητες μονάδες με ατομικό συμφέρον. Άτομα ξεχωριστά με ατομικό αγώνα για την επίτευξη των προσωπικών μας στόχων. Να γίνουμε στελέχη πολυεθνικών, να γίνουμε επιχειρηματίες , να αποκτήσουμε δόξα, χρήμα, φήμη.... να γίνουμε ανικανοποίητοι καταναλωτές.

Και ποίος απέμεινε να φροντίζει την κοινωνία, τη χώρα, τον πλανήτη;

Κάποιος άλλως χωρίς εμάς.

Αυτό το μονοπάτι για να γίνει λεωφόρος, για να αποκτήσει διασταυρώσεις και παρακλάδια, για να έχει ορίζοντα και εναλλακτικές πρέπει να το διασχίσετε όλοι μαζί με αλληλεγγύη. Με έγνοια και φροντίδα για τον διπλανό συνοδοιπόρο.Είδατε, τελικά κι εγώ εξακολουθώ να ονειρεύομαι! Ότι εσείς, τα παιδιά θα χτίσετε ένα καλύτερο κόσμο.. και είναι το πιο όμορφο όνειρο που έχω δει.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ
Λεωνίδας Ορφανουδάκης
leonidasorf@gmail.com

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος...

Από τα Χανιώτικα Νέα 10-12-2008
ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ;

Όταν πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια φόρεσα τη στολή του Έλληνα Αστυνομικού, ένοιωσα περήφανος που θα μου δινόταν η ευκαιρία να κάνω και εγώ κάτι στην κοινωνία.
Να προστατέψω τους συμπολίτες μου, να προσφέρω στσυς συνανθρώπους μου, να εξυπηρετήσω όσους ζητούσαν τη βοήθεια μου.

Σ' αυτά τα χρόνια δε λέω ότι κατάφερα όλα όσα είχα ονειρευτεί σαν νέος. Πολλές οι αντιξοότητες, σε μια χώρα που όλοι θέλουν η Αστυνομία να επιτελεί με αυστηρότητα και στο ακέραιο το καθήκον της, ΑΛΛΑ στους άλλους . Ο καθένας εξαιρεί τον εαυτό του .

Κατάφερα όμως να διατηρήσω κάτι που με περηφάνια θα κληροδοτούσα στα παιδιά μου:την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ. Περπατούσα με το κεφάλι ψηλά.

Όμως μέχρι στις 6-12-2008....
Τη μέρα που συνάντησες μια παρέα παιδιών που ανάμεσα τους ίσως ήταν και ο γιος μου . Ίσως πιο πίσω να ήταν και ο γιος σου . Ναι. Σου αντιμίλησαν. Ενδεχομένως να πέταξαν και μια πέτρα. Ίσως και να σε έβρισαν με τον εφηβικό τους τσαμπουκά. Και συ αντί να τους νουθετήσεις ή έστω να φύγεις βρε αδερφέ, ( μήπως ήταν η πρώτη φορά που σε έβρισαν ή μήπως θα ήταν η τελευταία; ) τράβηξες όπλο.
Και πυροβόλησες .
Και σκότωσες.
Ψυχές, ζωές, όνειρα...

Κι αν το παιδί ήταν οργισμένο, σίγουρα δε φταίει αυτό. Μπορεί να φταίμε εμείς οι γονείς, το εκπαιδευτικό σύστημα που καθιστά τους μαθητές τους ποιο σκληρά εργαζόμενους πολίτες, η διάχυτη μυρωδιά της σαπίλας και της σήψης πσυ απλώνεται στη χώρα και που με αποσμητικά προσπαθούμε να καθαρίσουμε και η επιλεκτική ατιμωρησία αποτελεί πλέον κανόνα...και δεν ξέρω τι άλλο.

Όχι όμως ο κάθε 15χρονος.
Τι θα πω στο γιο μου που ντρέπεται να πει πως ο πατέρας του είναι Αστυνομικός ;

ΙΙως θα αντικρίσω τους φίλους του, που με κοιτάζουν πλέον με καχυποψία;

Πως θα πείσω τους συμπολίτες μου να εμπιστεύονται τους Αστυνομικούς και ότι εσύ αποτελείς μια θλιβερή εξαίρεση;

Πως θα γίνω πιστευτός σαν εκφράσω τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του νεαρού;

Γιατί μου πήρες τη αξιοπρέπειά μου;


ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΕΛΟΣ Ε.Α.Υ.Ν.ΧΑΝΙΩΝ

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΚΑΙ ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη από τον Αλέξανδρο που του αφαίρεσα τη ζωή, που όπλισα το χέρι του δολοφόνου, που πάτησα τη σκανδάλη του όπλου του εκτελεστή.

Ντρέπομαι και ζητώ συγγνώμη από την αξιοπρεπέστατη μητέρα του που της αφαίρεσα τη χαρά της ζωής, που έκοψα βίαια το μπουμπούκι πριν καν ανοίξει και το πέταξα στο χώμα, στέλνοντας το παιδί της στη χώρα των αγγέλων.

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που για δεύτερη φορά σε δολοφονεί ο εκτελεστής σου, με την κατάθεσή του χαρακτηρίζοντάς σε, «ο θανών και η παρέα του» και ο κατάπτυστος συνήγορός του με τις δηλώσεις του περί παρεξηγήσεως …

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη, γιατί δημιούργησα μια κοινωνία γεμάτη με απατεώνες πολιτικούς, άχρηστους κρατικούς λειτουργούς, καβαλημένους στο καλάμι της εξουσίας μπάτσους, κίναιδους και παιδεραστές κονομημένους ρασοφόρους, πληρωμένους κονδυλοφόρους, φακελάκηδες γιατρούς, κουκουλοφόρους χωρίς κουκούλες, ντοπαρισμένους αθλητές, λαμόγια πολίτες, αχρείους γονείς…

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη για τη ΣΑΠΙΑ κοινωνία που έζησες…

Ντρέπομαι και ζητώ συγγνώμη που χαίρομαι τη Δημοκρατία μου, τη Δημοκρατία που σκοτώνει εν ψυχρώ 15αχρονα παιδιά…

Τη δημοκρατία που γεμίζει τις τσέπες μας με μίζες, από χρήματα λερωμένα με το αίμα εφήβων.

Τη δημοκρατία , που πνίγει στις πισίνες μας, τα όνειρα των νέων.

Τη δημοκρατία των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων εκπομπών, των reality και της ψεύτικης ελπίδας, της τηλεψηφοφορίας, των ψηλών τακουνιών και των άφυλων παιδιών του λαιφ σταιλ των καναλιών.

Τη δημοκρατία της άσπρης σκόνης και του πολέμου Βορείων και Νοτίων προαστίων...

Τη δημοκρατία που κοστολόγησε τη ζωή σου 3,5% αύξηση στο χρηματιστήριο Αθηνών τη Δευτέρα.

Την δημοκρατία που μας φυλάκισε μας απομόνωσε, μας έκανε θεατές, όχι κοινωνούς...

Ντρέπομαι και ζητώ συγγνώμη που χαίρομαι τη δημοκρατία των φαλιρισμένων του Χρηματιστηρίου, των Γιάπηδων των 700 ευρώ και της κομπίνας, τη δημοκρατία των άχρηστων πτυχίων, και της αναξιοκρατικής συνέντευξης του ΑΣΕΠ, των χλιδάνεργων, των δήθεν και των κάποιων, που χαίρομαι τη δημοκρατία των ανύπαρκτων θέσεων στις εντατικές, και του θανάτου στο ασθενοφόρο, των γιατρών που σε στέλνουν στον άλλο κόσμο χωρίς φακελάκι, τη δημοκρατία που εξαΰλωσε κάθε ίχνος ηθικής, κοινωνικής και ατομικής, που ποδοπάτησε και έβγαλε στη διατίμηση τη ζωή όλων ημών των ψηφοφόρων.

Ντρέπομαι και ζητώ συγγνώμη για την πελατειακή δημοκρατία που ξυπνάει ιδανικά μέσα μας μόνον την προεκλογική περίοδο και μετά τρέχει στα Βατοπέδια να ευλογηθεί…

Τη δημοκρατία του αιώνιου κτηματολογίου, της κοινωνικής ανισότητας και αποκλεισμού, των μεταναστών σκιών, να τη χαιρόμαστε...

Τη δημοκρατία της τεράστιας οικολογικής καταστροφής, τη δημοκρατία των εκατομμυρίων στρεμμάτων καμένων εκτάσεων και των δεκάδων καμένων ψυχών το 2007.

Τη δημοκρατία των εκατοντάδων κατεστραμμένων και πυρπολημένων καταστημάτων και κτιρίων το 2008.

Τη δημοκρατία που αθωώνει εμπόρους ναρκωτικών και προφυλακίζει πράσινα παπούτσια, που στέλνει στις καλένδες φακέλους με πολιτικά σκάνδαλα γιατί «δεν προέκυψαν στοιχεία» και στέλνει κατηγορούμενους αθώους πολίτες…

Να τη χαιρόμαστε τη δημοκρατία μας, που η γενιά του πολυτεχνείου αλλά και η επόμενη γενιά , είχε στόχο τον πλουτισμό με κάθε μέσο, πολιτικό, προσωπικό, πατώντας επί πτωμάτων και χωρίς να σκέφτεται τίποτα και κανέναν, έχοντας προσωπικό όραμα να αγοράσει πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες με πισίνες και αναψυκτήρια.

Μας ξάφνιασε που υπάρχουν οι νέοι, μας ξάφνιασε που άντεξαν τόσο καιρό στη σιωπή, αλλά δεν έχουν τελείως χαθεί... μας τρομάζει η ψυχή των παιδιών που λένε δε μου κάνεις πια δε σε γουστάρω, έχω δικά μου όνειρα πιο καθαρά...

Μας ξάφνιασε η απάντηση των νέων σε όλες τις κατηγορίες που τους προσάπτουμε: «βάλτε στη φυλακή πρώτα επίορκους δικαστές, υπουργούς, βουλευτές, κρατικούς λειτουργούς και πάσης φύσης κλέφτες και απατεώνες, δολοφόνους ψυχών, καταχραστές εξουσίας, παιδεραστές πνευματικούς, ανίκανους και άχρηστους και μετά όσοι έχουμε κάνει βανδαλισμούς θα έρθουμε μόνοι μας… αλλά δεν θα χωράμε στις φυλακές γιατί θα έχουν γεμίσει από ΕΣΑΣ»!!!

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη Αλέξανδρε για τα σχολεία - φυλακές που σου έφτιαξα, και τους ανεκπαίδευτους, κομπλεξικούς και τραγικά ανίκανους, οσφυακάμπτες και γραφειοτρόφιμους δασκάλους που σου έστειλα να σε διδάξουν…που ούτε το μυαλό, τη σκέψη, την ψυχή και το σώμα σου σεβάστηκαν…

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που κάθε μέρα, ώρα και στιγμή σου ευνούχιζα τα όνειρα…

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που δεν ενδιαφέρθηκα να σου δείξω αγάπη να σκύψω πάνω στους προβληματισμούς σου και να σου δώσω μερικές σταγόνες ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής, που έλειπα από τις μαθητικές σου εκδηλώσεις, που δεν σου έδινα σημασία και δε σε έπαιρνα στα σοβαρά, που σε πάρκαρα στην φθηνή και εύκαιρη νταντά, την τηλεόραση, καθώς έτρεχα να κονομήσω, να αγοράσω να… να… να…

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που σε έριξα στην κρεατομηχανή του κιμά και σε έκανα κομματάκια…

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που δεν ξεβολεύτηκα από τον καναπέ, και την αποχαύνωσή μου.

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που όταν είδα ότι πας να μου ξεφύγεις και βρήκες διέξοδο στο διαδίκτυο, έβαλα κονδυλοφόρους σε διατεταγμένοι υπηρεσία να το λοιδορήσουν μέσω κάποιων blogs, έτσι για να ξέρεις ποιος κάνει κουμάντο…

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που ο υπουργός της Αστυνομίας δήλωσε ότι «στόχος της αστυνομία είναι ο άνθρωπος» και που οι υποτελείς του έκαναν πράξη τις δηλώσεις του, με στόχο ΕΣΕΝΑ.

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη που δεν έχω στείλει στα τσακίδια τη γενιά του Πολυτεχνείου που δεν έχω στείλει στα ΤΣΑΚΙΔΙΑ τους αλήτες, τη γενιά των ΛΑΜΟΓΙΩΝ και των ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ δεκαπεντάχρονων, που δεν έχω στείλει στα ΤΣΑΚΙΔΙΑ τους ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ των ονείρων και των οραμάτων των νέων…τους εμπνευστές της κοινωνίας της διαφθοράς, της διαπλοκής , της κομματικής νομενκλατούρας, της κοινωνίας των golden boys, των silver girls και των bronze gays…

Και να ξέρει Αλέξανδρε ότι δεν βρέθηκες εσύ λάθος μέρα, σε λάθος στιγμή, σε λάθος σημείο και σε λάθος θέση… οι εκτελεστές σου βρέθηκαν σε λάθος θέση και όλοι εμείς που τους οπλίσαμε το χέρι και που πατήσαμε τη σκανδάλη…

Ντρέπομαι και ζητώ συγγνώμη από τον Αλέξανδρο ξανά και ξανά…

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, θλίψης, οργής, πόνου και οδύνης για όλα όσα συμβαίνουν σε τούτη την κοινωνία - που δεν φτάνει αλλά και που δεν έχει καμία ηθική αξία μια συγγνώμη και λίγο ντροπή –

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη από τον Αλέξανδρο που του αφαίρεσα τη ζωή, που όπλισα το χέρι του δολοφόνου, που πάτησα τη σκανδάλη του όπλου του εκτελεστή.

Ντρέπομαι και ζητώ συγνώμη από τον Αλέξανδρο που τον σκοτώνω κάθε μέρα…

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Ανοιχτή επιστολή σε έλληνα αστυνομικό

Στο Χαμομηλάκι βρήκα αυτό:

Αναδημοσίευση επιστολής που στάλθηκε από τον αποστολέα της (κ. Δημήτρη Μπακόλα, Nottingham, Ηνωμένο Βασίλειο) στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Έλληνα Αστυνομικέ,
με αυτή την επιστολή θέλω να σου εξηγήσω για ποιο λόγο έχεις αποξενωθεί τόσο πολύ από την κοινωνία. Ψάχνω προσφώνηση, το «φίλε» ακούγεται υποκριτικό, το «μπάτσε» μάλλον θα σε ενοχλήσει, οπότε θα σε αποκαλώ Επαμεινώνδα, προς τιμήν του συναδέλφου σου, Επαμεινώνδα Κροκονέα, που ξεκίνησε όλο αυτό το χαμό. Σου απευθύνω το λόγο επειδή είμαι ένας από αυτούς που πληρώνουν το μισθό σου, οπότε είμαι το αφεντικό σου. Μάλιστα, επειδή ζω στο εξωτερικό, αλλά πληρώνω φόρους και στην Ελλάδα, είμαι περισσότερο αφεντικό σου, αφού πληρώνω αλλά δεν παίρνω κάτι για τους φόρους μου.
Που λες, Επαμεινώνδα, θέλω να σε αντιμετωπίσω καλοπροαίρετα.

Θέλω να πιστεύω ότι είσαι απλά κάποιος που έτυχε να κάνει αυτή τη δύσκολη δουλειά, όχι απαραίτητα από επιλογή του. Ότι έχεις οικογένεια, η ότι σκέπτεσαι να αποκτήσεις, και ότι αυτή η οικογένεια σου τρέμει μην πάθεις κάτι στη δουλειά. Ότι, τέλος πάντων, είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα, όπως τόσοι και τόσοι. Και ξέρω, Επαμεινώνδα, ότι αν μου συμβεί κάτι κακό, από εσένα θα περιμένω να με σώσεις, ρισκάροντας τη δική σου σωματική ακεραιότητα για να σώσεις τη δική μου ή των οικείων μου, και τελικά δεν θα ακούσεις και μια καλή κουβέντα. Και υποθέτω αναρωτιέσαι, αφού είσαι ένας απλός εργαζόμενος που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του και να γυρίσει σώος στην οικογένεια του, γιατί υπάρχει τέτοιο μίσος απέναντι σου, γιατί σε αντιμετωπίζει όλη η κοινωνία καχύποπτα, στην καλύτερη περίπτωση. Να σου πω για ποιο λόγο, λοιπόν, επειδή πιστεύω ότι πραγματικά σε ενδιαφέρει η απάντηση.
Επειδή τα τελευταία χρόνια δεν διαδήλωσες ποτέ μαζί μου για έναν καλύτερο μισθό, ή για καλύτερες συνθήκες στη δουλειά ή οτιδήποτε. Πάντα σε είχα απέναντι σε όλες τις διεκδικήσεις μου, ακόμα και όταν αφορούσαν και εσένα, ως δημόσιος υπάλληλος που είσαι. Επειδή μέσα στη σχολή βαθμιαία έμαθες να θεωρείς τον εαυτό σου έξω από την κοινωνία, αντί για έναν υπηρέτη της, όπως θα έπρεπε. Γιατί όταν λαμβάνεις διαταγές που σε ταπεινώνουν σαν άνθρωπο, πχ να δείρεις έναν ογδοντάχρονο συνταξιούχο, ποτέ δεν αντέδρασες, έστω και συμβολικά, ποτέ δεν είχες το θάρρος να πεις «όχι, δεν το κάνω, και αναλαμβάνω τις συνέπειες».

Γιατί όταν κάποιος συνάδελφος σου κάνει μια χαζομάρα, είτε με ναρκωτικά, είτε με εκβιασμούς, είτε με το όπλο, πάντα τρέχεις να τον υπερασπιστείς, ακόμα και αν δεν ξέρεις τι έγινε, και πάντα λες τις ίδιες δικαιολογίες που προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων μας. Δεν είναι κακό, Επαμεινώνδα, να αναλάβεις τις ευθύνες σου που και που, οι υπόλοιποι πολίτες στη δουλειά μας και την καθημερινότητα μας το κάνουμε συνέχεια. Και να σου πω και κάτι άλλο, Επαμεινώνδα. Καλά κάνεις και κορδώνεσαι, είναι μέρος της δουλειάς σου.

Αλλά μην ξεχνάς ότι κορδώνεσαι επειδή σκύβω εγώ, από μένα το παίρνεις αυτό το δικαίωμα, οπότε μην κάνεις κατάχρηση και μη θυμώνεις όταν σε ελέγχω για το πώς κάνεις τη δουλειά σου και σε ρωτώ τι κάνεις και γιατί. Είναι δικαίωμα μου σαν αφεντικό σου να σε ελέγχω, και είναι μέρος της δουλειάς σου να μου απαντάς. Αυτό που δεν είναι μέρος της δουλειάς σου, αλλά είναι δείγμα καλών τρόπων, είναι να χαμογελάς. Πίστεψε με, αν σε δω να χαμογελάς τη στιγμή που σε προσεγγίζω να σου μιλήσω, θα είμαι πιο θετικά διακείμενος απέναντι σου. Και μη μου πεις ότι το χαμόγελο σε εμποδίζει να κάνεις τα καθήκοντα σου, γιατί τους συνάδελφους σου στην Αγγλία δεν τους εμποδίζει.

Οι οποίοι συνάδελφοι σου, παρεμπιπτόντως, οπλοφορούν μόνο στα σύνορα (αεροδρόμια κλπ) και στα ανάκτορα, στο δρόμο έχουν μόνο ένα κλομπ, και αυτό πτυσσόμενο, για να μην προκαλούν. Από την άλλη, όταν τους χρειάζομαι, είναι εκεί σε δυο λεπτά με το ρολόι, δεν τους ψάχνω και δεν με αποφεύγουν επειδή έχει ποδόσφαιρο.
Όσο για τον πιτσιρικά που σκότωσες, Επαμεινώνδα, δεν έχω να σου πω κάτι που δεν το ξέρεις. Κατέστρεψες τη ζωή σου, κατέστρεψες τη ζωή της οικογενείας σου, και κατέστρεψες τις περιουσίες τόσων και τόσων νοικοκυραίων, που από σένα περίμεναν να τους προστατέψεις και έκανες πολλούς ευσυνείδητους συνάδελφούς σου να ντρέπονται να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να κρύβουν το επάγγελμα τους από τους φίλους τους. Έκανες τόσο κόσμο να σε φοβάται, ενώ κανονικά πρέπει να σε φοβούνται μόνο οι εγκληματίες. Γιατί ρε Επαμεινώνδα?

Δημήτρης Μπακόλας,
Μοριακός βιολόγος,
Nottingham,Ηνωμένο Βασίλειο.

ΥΓ: Γράφω το όνομά μου, Επαμεινώνδα, γιατί ζω σε άλλη χώρα. Αν ήμουν στην Ελλάδα, θα σε φοβόμουν κι εγώ, όπως όλοι. Άραγε, χαίρεσαι που ο απλός κόσμος σε αντιμετωπίζει με τόσο φόβο;

Ευθύνη μας να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας

Ευθύνη μας να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας

πηγή: Θραψανιώτης...μέχρι κόκαλο

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948 (60 χρόνια)

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Επειδή, με τον καταστατικό Χάρτη, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξαν και πάλι την πίστη τους στα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, και διακήρυξαν πως είναι αποφασισμένοι να συντελέσουν στην κοινωνική πρόοδο και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στα πλαίσια μιας ευρύτερης ελευθερίας.

Επειδή τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν, σε συνεργασία με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τον αποτελεσματικό σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιακών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο.

Επειδή η ταυτότητα αντιλήψεων ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτές έχει εξαιρετική σημασία για να εκπληρωθεί πέρα ως πέρα αυτή η υποχρέωση,

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.

ΑΡΘΡΟ 1

'Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

ΑΡΘΡΟ 2

Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.

Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

ΑΡΘΡΟ 3

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

ΑΡΘΡΟ 4

Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 5

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.

ΑΡΘΡΟ 6

Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.

ΑΡΘΡΟ 7

'Ολοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. 'Ολοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.

ΑΡΘΡΟ 8

Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

ΑΡΘΡΟ 9

Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

ΑΡΘΡΟ 10

Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

ΑΡΘΡΟ 11

1. Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις.
2. Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

ΑΡΘΡΟ 12

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

ΑΡΘΡΟ 13

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.

ΑΡΘΡΟ 14

1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
2. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

ΑΡΘΡΟ 15

1. Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

ΑΡΘΡΟ 16

1. Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.
2. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.
3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

ΑΡΘΡΟ 17

1. Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

ΑΡΘΡΟ 18

Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή της θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

ΑΡΘΡΟ 19

Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

ΑΡΘΡΟ 20

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.
2. Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.

ΑΡΘΡΟ 21

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.
3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

ΑΡΘΡΟ 22

Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. Η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

ΑΡΘΡΟ 23

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργεία.
2. 'Ολοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.
3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.
4. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.

ΑΡΘΡΟ 24

Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.

ΑΡΘΡΟ 25

1. Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. 'Εχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.
2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. 'Ολα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

ΑΡΘΡΟ 26

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.
2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης.
3. Οι γονείς έχουν, κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

ΑΡΘΡΟ 27

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά συμφέροντά του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή του.

ΑΡΘΡΟ 28

Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.

ΑΡΘΡΟ 29

1. Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
2. Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρά μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.
3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

ΑΡΘΡΟ 30

Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.

Πηγή : Universal Declaration of Human Rights

Η χειρόγραφη επιστολή που μοιραζόταν στην κηδεία του Αλέξη

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι"
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.

Το Ρέθυμνο γιορτάζει το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου

Η τοπική μας εορτή είναι ο εορτασμός του Ολοκαυτώματος Αρκαδίου.
Πέρασαν 142 χρόνια από τότε. Κάθε χρόνο γίνεται παρέλαση (για μένα πιο επίσημη από τις άλλες).
Όταν είμαστε παιδιά ήταν η χαρά μας αφού δεν κάναμε σχολείο. Από το Αρκάδι σάς είχα δείξει φωτογραφίες πριν από κάποιους μήνες που είχα πάει για κάποιον άλλο λόγο.

Εδώ, τώρα, θέλω να κρατήσω κάποια στιγμιότυπα από την φετεινή παρέλαση, που έγινε με θερμοκρασία που πλησίαζε τους 30 βαθμούς, όπου πήγα και παρακολούθησα παιδί, ανίψια, φίλους και γνωστούς.

Θα τα πάρω ανάποδα, με τη σειρά σπουδαιότητας για μένα.
Πρώτα τα παιδιά : Πειραματικό Λύκειο Πανεπιστημίου Κρήτης

μετά τα ανίψια : 6ο Δημοτικό Σχολείο Ρεθύμνου
(αδυναμίες είναι αυτές) δυο γενιές στην οικογένειά μας δεν άλλαξαν σχολείο.

Ο Όμιλος Βρακοφόρων Κρήτης

Και άλλοι σύλλογοι, σχολές χορού κλπ

ΥΓ. Δεν μπορώ να κουβαλώ μαζί μου ΚΑΙ βιντεοκάμερα, οπότε ό,τι κάνω είναι με τη φωτογραφική μηχανή

Θρίαμβος Ομπάμα.Ο Πρώτος Αφροαμερικανός στον Λευκό Οίκο

And the Winner is OBAMA


Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών εξελέγη ο Δημοκρατικός Μπαράκ Ομπάμα, γεγονός που τον καθιστά τον πρώτο Αφροαμερικανό ένοικο του Λευκού Οίκου. Ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλός του Τζον Μακέιν του τηλεφώνησε για τον συγχαρεί για τη νίκη του. Υπέρ του αφροαμερικανού γερουσιαστή κρίθηκαν και οι τρεις κρίσιμες πολιτείες της Πενσιλβάνια με 21 εκλέκτορες, του πρώην "κόκκινου" Οχάιο με 20 εκλέκτορες και της Φλόριντα.Στις 7 τα ξημερώματα σήμερα, ο Ομπάμα εξασφάλιζε 338 εκλέκτορες, ενώ ο Μακέιν 156. Ο μαγικός αριθμός που ανοίγει το δρόμο για τον Λευκό Οίκο είναι 270 εκλέκτορες. Στο Σικάγο - το "στρατηγείο" των Δημοκρατικών - το ξέφρενο πάρτι έχει αρχίσει.
Τα πρώτα λόγια του Obama
«Γεια σου Σικάγο, σε όποιον ακόμη αμφιβάλλει ότι η Αμερική έχει αλλάξει, ότι στην Αμερική όλα είναι πιθανά, σε όποιον αναρωτιέται εάν το όνειρο των πατέρων μας είναι αληθινό σήμερα και αμφισβητεί την ποιότητα της δημοκρατίας, σήμερα δόθηκε η απάντησή,σε αυτές τις εκλογές, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, η αλλαγή ήρθε στην Αμερική (…) Αυτή η νίκη είναι η ευκαιρία για να κάνουμε την αλλαγή πραγματικότητα».

ΥΓ. Αυτό ήθελα να βρίσκεται και εδώ. Για να θυμάμαι.

To αγαπημένο Δεσποινάριον από το μακρινό DC έγραψε πολύ όμορφα τις σκέψεις της για το θέμα αυτό.